
భజ గోవిందం భజ గోవిందం
గోవిందం భజ మూడమతే ।
సంప్రాప్తే సన్నిహితే కాలే
నహి నహి రక్షతి డుకృంకరణే ॥ ||1||
మూడ జహీహి ధనాగమ తృష్ణాం
కురు సద్బుద్ధిం మనసి వితృష్ణామ్ ।
యల్లభసే నిజకర్మోపాత్తం
విత్తం తేన వినోదయ చిత్తమ్ ॥ ||2||
నారీస్తనభర నాభీదేశం
దృష్ట్వా మా గా మోహావేశమ్ ।
ఏతన్మాంసవసాదివికారం
మనసి విచింతయ వారమ్ వారమ్ ॥ ||3||
నలినీదల గతజలమతితరలం
తద్వజ్జీవితమతిశయ చపలమ్ ।
విద్ధి వ్యాధ్యభిమానగ్రస్తం
లోకం శోకహతం చ సమస్తమ్ ॥ ||4||
యావద్విత్తోపార్జనసక్తః
తావన్నిజపరివారో రక్తః ।
పశ్చాజ్జీవతి జర్జరదేహే
వార్తాం కోఽపి న పృచ్ఛతి గేహే ॥ ||5||
యావత్పవనో నివసతి దేహే
తావత్పృచ్ఛతి కుశలం గేహే ।
గతవతి వాయౌ దేహాపాయే
భార్యా బిభ్యతి తస్మిన్కాయే ॥ ||6||
బాలస్తావత్క్రీడాసక్తః
తరుణస్తావత్తరుణీసక్తః ।
వృద్ధస్తావచ్చింతాసక్తః
పరమే బ్రహ్మణి కోఽపి న సక్తః ॥ ||7||
కా తే కాంతా కస్తే పుత్రః
సంసారోఽయమతీవ విచిత్రః ।
కస్య త్వం కః కుత ఆయాతః
తత్త్వం చింతయ తదిహ భ్రాతః ॥ ||8||
సత్సంగత్వే నిస్సంగత్వం
నిస్సంగత్వే నిర్మోహత్వమ్ ।
నిర్మోహత్వే నిశ్చలతత్త్వం
నిశ్చలతత్త్వే జీవన్ముక్తిః ॥ ||9||
వయసి గతే కః కామవికారః
శుష్కే నీరే కః కాసారః ।
క్షీణే విత్తే కః పరివారః
జ్ఞాతే తత్త్వే కః సంసారః ॥ ||10||
మా కురు ధన జన యౌవన గర్వం
హరతి నిమేషాత్కాలః సర్వమ్ ।
మాయామయమిదమఖిలం హిత్వా
బ్రహ్మపదం త్వం ప్రవిశ విదిత్వా ॥ ||11||
దినయామిన్యౌ సాయం ప్రాతః
శిశిరవసంతౌ పునరాయాతః ।
కాలః క్రీడతి గచ్ఛత్యాయుః
తదపి న ముంచత్యాశావాయుః ॥ ||12||
కా తే కాంతా ధనగతచింతా
వాతుల కిం తవ నాస్తి నియంతా ।
త్రిజగతి సజ్జనసంగతిరేకా
భవతి భవార్ణవతరణే నౌకా ॥ ||13||
ద్వాదశమంజరికాభిరశేషః
కథితో వైయాకరణస్యైషః ।
ఉపదేశోఽభూద్విద్యా నిపుణైః
శ్రీమచ్ఛంకర భగవచ్ఛరణైః ॥ ||14||
జటిలో ముండీ లుంఛితకేశః
కాషాయాంబర బహుకృతవేషః ।
పశ్యన్నపి చ న పశ్యతి మూడః
ఉదరనిమిత్తం బహుకృతవేషః ॥ ||15||
అంగం గలితం పలితం ముండం
దశనవిహీనం జాతం తుండమ్ ।
వృద్ధో యాతి గృహీత్వా దండం
తదపి న ముంచత్యాశాపిండమ్ ॥ ||16||
అగ్రే వహ్నిః పృష్ఠే భానుః
రాత్రౌ చుబుక సమర్పిత జానుః ।
కరతల భిక్షస్తరుతలవాసః
తదపి న ముంచత్యాశాపాశః ॥ ||17||
కురుతే గంగాసాగరగమనం
వ్రత పరిపాలనమథవా దానమ్ ।
జ్ఞానవిహీనః సర్వమతేన
భజతి న ముక్తిం జన్మశతేన ॥ ||18||
సురమందిర తరు మూల నివాసః
శయ్యా భూతలమజినం వాసః ।
సర్వ పరిగ్రహ భోగత్యాగః
కస్య సుఖం న కరోతి విరాగః ॥ ||19||
యోగరతో వా భోగరతో వా
సంగరతో వా సంగవిహీనః ।
యస్య బ్రహ్మణి రమతే చిత్తం
నందతి నందతి నందత్యేవ ॥ ||20||
భగవద్గీతా కించిదధీతా
గంగాజల లవకణికా పీతా ।
సకృదపి యేన మురారిసమర్చా
క్రియతే తస్య యమేన న చర్చా ॥ ||21||
పునరపి జననం పునరపి మరణం
పునరపి జననీజఠరే శయనమ్ ।
ఇహ సంసారే బహుదుస్తారే
కృపయాఽపారే పాహి మురారే ॥ ||22||
రథ్యాచర్పట విరచిత కంథః
పుణ్యాపుణ్య వివర్జిత పంథః ।
యోగీ యోగనియోజిత చిత్తః
రమతే బాలోన్మత్తవదేవ ॥ ||23||
కస్త్వం కోఽహం కుత ఆయాతః
కా మే జననీ కో మే తాతః ।
ఇతి పరిభావయ సర్వమసారం
విశ్వం త్యక్త్వా స్వప్నవిచారమ్ ॥ ||24||
త్వయి మయి చాన్యత్రైకో విష్ణుః
వ్యర్థం కుప్యసి మయ్యసహిష్ణుః ।
భవ సమచిత్తః సర్వత్ర త్వం
వాంఛస్యచిరాద్యది విష్ణుత్వమ్ ॥ ||25||
శత్రౌ మిత్రే పుత్రే బంధౌ
మా కురు యత్నం విగ్రహసంధౌ ।
సర్వస్మిన్నపి పశ్యాత్మానం
సర్వత్రోత్సృజ భేదాజ్ఞానమ్ ॥ ||26||
కామం క్రోధం లోభం మోహం
త్యక్త్వాఽఽత్మానం పశ్యతి సోఽహమ్ ।
ఆత్మజ్ఞానవిహీనా మూడాః
తే పచ్యంతే నరకనిగూఢాః ॥ ||27||
గేయం గీతా నామసహస్రం
ధ్యేయం శ్రీపతి రూపమజస్రమ్ ।
నేయం సజ్జన సంగే చిత్తం
దేయం దీనజనాయ చ విత్తమ్ ॥ ||28||
సుఖతః క్రియతే కామాభోగః
పశ్చాదంత శరీరే రోగః ।
యద్యపి లోకే మరణం శరణం
తదపి న ముంచతి పాపాచరణమ్ ॥ ||29||
అర్థమనర్థం భావయ నిత్యం
నాస్తితతః సుఖలేశః సత్యమ్ ।
పుత్రాదపి ధనభాజాం భీతిః
సర్వత్రైషా విహితా రీతిః ॥ ||30||
ప్రాణాయామం ప్రత్యాహారం
నిత్యానిత్య వివేకవిచారం ।
జాప్యసమేత సమాధివిధానం
కుర్వవధానం మహదవధానం ॥ ||31||
గురుచరణాంబుజ నిర్భరభక్తః
సంసారాదచిరాద్భవ ముక్తః ।
సేంద్రియ మానస నియమాదేవం
ద్రక్ష్యసి నిజహృదయస్థం దేవమ్ ॥ ||32||
మూఢః కశ్చన వైయాకరణో
డుఃకృంకరణాధ్యయనధురీణః ।
శ్రీమచ్ఛంకర భగవచ్ఛిష్యైః
బోధిత ఆసీచ్ఛోధితరణః ॥ ||33||
భజ గోవిందం భజ గోవిందం
గోవిందం భజ మూడమతే ।
నామస్మరణాదన్యముపాయం
నహి పశ్యామో భవతరణే ॥ ||34||
గోవిందం భజ మూడమతే ।
సంప్రాప్తే సన్నిహితే కాలే
నహి నహి రక్షతి డుకృంకరణే ॥ ||1||
మూడ జహీహి ధనాగమ తృష్ణాం
కురు సద్బుద్ధిం మనసి వితృష్ణామ్ ।
యల్లభసే నిజకర్మోపాత్తం
విత్తం తేన వినోదయ చిత్తమ్ ॥ ||2||
నారీస్తనభర నాభీదేశం
దృష్ట్వా మా గా మోహావేశమ్ ।
ఏతన్మాంసవసాదివికారం
మనసి విచింతయ వారమ్ వారమ్ ॥ ||3||
నలినీదల గతజలమతితరలం
తద్వజ్జీవితమతిశయ చపలమ్ ।
విద్ధి వ్యాధ్యభిమానగ్రస్తం
లోకం శోకహతం చ సమస్తమ్ ॥ ||4||
యావద్విత్తోపార్జనసక్తః
తావన్నిజపరివారో రక్తః ।
పశ్చాజ్జీవతి జర్జరదేహే
వార్తాం కోఽపి న పృచ్ఛతి గేహే ॥ ||5||
యావత్పవనో నివసతి దేహే
తావత్పృచ్ఛతి కుశలం గేహే ।
గతవతి వాయౌ దేహాపాయే
భార్యా బిభ్యతి తస్మిన్కాయే ॥ ||6||
బాలస్తావత్క్రీడాసక్తః
తరుణస్తావత్తరుణీసక్తః ।
వృద్ధస్తావచ్చింతాసక్తః
పరమే బ్రహ్మణి కోఽపి న సక్తః ॥ ||7||
కా తే కాంతా కస్తే పుత్రః
సంసారోఽయమతీవ విచిత్రః ।
కస్య త్వం కః కుత ఆయాతః
తత్త్వం చింతయ తదిహ భ్రాతః ॥ ||8||
సత్సంగత్వే నిస్సంగత్వం
నిస్సంగత్వే నిర్మోహత్వమ్ ।
నిర్మోహత్వే నిశ్చలతత్త్వం
నిశ్చలతత్త్వే జీవన్ముక్తిః ॥ ||9||
వయసి గతే కః కామవికారః
శుష్కే నీరే కః కాసారః ।
క్షీణే విత్తే కః పరివారః
జ్ఞాతే తత్త్వే కః సంసారః ॥ ||10||
మా కురు ధన జన యౌవన గర్వం
హరతి నిమేషాత్కాలః సర్వమ్ ।
మాయామయమిదమఖిలం హిత్వా
బ్రహ్మపదం త్వం ప్రవిశ విదిత్వా ॥ ||11||
దినయామిన్యౌ సాయం ప్రాతః
శిశిరవసంతౌ పునరాయాతః ।
కాలః క్రీడతి గచ్ఛత్యాయుః
తదపి న ముంచత్యాశావాయుః ॥ ||12||
కా తే కాంతా ధనగతచింతా
వాతుల కిం తవ నాస్తి నియంతా ।
త్రిజగతి సజ్జనసంగతిరేకా
భవతి భవార్ణవతరణే నౌకా ॥ ||13||
ద్వాదశమంజరికాభిరశేషః
కథితో వైయాకరణస్యైషః ।
ఉపదేశోఽభూద్విద్యా నిపుణైః
శ్రీమచ్ఛంకర భగవచ్ఛరణైః ॥ ||14||
జటిలో ముండీ లుంఛితకేశః
కాషాయాంబర బహుకృతవేషః ।
పశ్యన్నపి చ న పశ్యతి మూడః
ఉదరనిమిత్తం బహుకృతవేషః ॥ ||15||
అంగం గలితం పలితం ముండం
దశనవిహీనం జాతం తుండమ్ ।
వృద్ధో యాతి గృహీత్వా దండం
తదపి న ముంచత్యాశాపిండమ్ ॥ ||16||
అగ్రే వహ్నిః పృష్ఠే భానుః
రాత్రౌ చుబుక సమర్పిత జానుః ।
కరతల భిక్షస్తరుతలవాసః
తదపి న ముంచత్యాశాపాశః ॥ ||17||
కురుతే గంగాసాగరగమనం
వ్రత పరిపాలనమథవా దానమ్ ।
జ్ఞానవిహీనః సర్వమతేన
భజతి న ముక్తిం జన్మశతేన ॥ ||18||
సురమందిర తరు మూల నివాసః
శయ్యా భూతలమజినం వాసః ।
సర్వ పరిగ్రహ భోగత్యాగః
కస్య సుఖం న కరోతి విరాగః ॥ ||19||
యోగరతో వా భోగరతో వా
సంగరతో వా సంగవిహీనః ।
యస్య బ్రహ్మణి రమతే చిత్తం
నందతి నందతి నందత్యేవ ॥ ||20||
భగవద్గీతా కించిదధీతా
గంగాజల లవకణికా పీతా ।
సకృదపి యేన మురారిసమర్చా
క్రియతే తస్య యమేన న చర్చా ॥ ||21||
పునరపి జననం పునరపి మరణం
పునరపి జననీజఠరే శయనమ్ ।
ఇహ సంసారే బహుదుస్తారే
కృపయాఽపారే పాహి మురారే ॥ ||22||
రథ్యాచర్పట విరచిత కంథః
పుణ్యాపుణ్య వివర్జిత పంథః ।
యోగీ యోగనియోజిత చిత్తః
రమతే బాలోన్మత్తవదేవ ॥ ||23||
కస్త్వం కోఽహం కుత ఆయాతః
కా మే జననీ కో మే తాతః ।
ఇతి పరిభావయ సర్వమసారం
విశ్వం త్యక్త్వా స్వప్నవిచారమ్ ॥ ||24||
త్వయి మయి చాన్యత్రైకో విష్ణుః
వ్యర్థం కుప్యసి మయ్యసహిష్ణుః ।
భవ సమచిత్తః సర్వత్ర త్వం
వాంఛస్యచిరాద్యది విష్ణుత్వమ్ ॥ ||25||
శత్రౌ మిత్రే పుత్రే బంధౌ
మా కురు యత్నం విగ్రహసంధౌ ।
సర్వస్మిన్నపి పశ్యాత్మానం
సర్వత్రోత్సృజ భేదాజ్ఞానమ్ ॥ ||26||
కామం క్రోధం లోభం మోహం
త్యక్త్వాఽఽత్మానం పశ్యతి సోఽహమ్ ।
ఆత్మజ్ఞానవిహీనా మూడాః
తే పచ్యంతే నరకనిగూఢాః ॥ ||27||
గేయం గీతా నామసహస్రం
ధ్యేయం శ్రీపతి రూపమజస్రమ్ ।
నేయం సజ్జన సంగే చిత్తం
దేయం దీనజనాయ చ విత్తమ్ ॥ ||28||
సుఖతః క్రియతే కామాభోగః
పశ్చాదంత శరీరే రోగః ।
యద్యపి లోకే మరణం శరణం
తదపి న ముంచతి పాపాచరణమ్ ॥ ||29||
అర్థమనర్థం భావయ నిత్యం
నాస్తితతః సుఖలేశః సత్యమ్ ।
పుత్రాదపి ధనభాజాం భీతిః
సర్వత్రైషా విహితా రీతిః ॥ ||30||
ప్రాణాయామం ప్రత్యాహారం
నిత్యానిత్య వివేకవిచారం ।
జాప్యసమేత సమాధివిధానం
కుర్వవధానం మహదవధానం ॥ ||31||
గురుచరణాంబుజ నిర్భరభక్తః
సంసారాదచిరాద్భవ ముక్తః ।
సేంద్రియ మానస నియమాదేవం
ద్రక్ష్యసి నిజహృదయస్థం దేవమ్ ॥ ||32||
మూఢః కశ్చన వైయాకరణో
డుఃకృంకరణాధ్యయనధురీణః ।
శ్రీమచ్ఛంకర భగవచ్ఛిష్యైః
బోధిత ఆసీచ్ఛోధితరణః ॥ ||33||
భజ గోవిందం భజ గోవిందం
గోవిందం భజ మూడమతే ।
నామస్మరణాదన్యముపాయం
నహి పశ్యామో భవతరణే ॥ ||34||
|| శ్లోకం 1 ||
భజ గోవిందం భజ గోవిందం
గోవిందం భజ మూఢమతే
సంప్రాప్తే సన్నిహితే కాలే
నహి నహి రక్షతి డుకృంకరణే
పర్యాయ పదాలు:
భజ గోవిందం భజ గోవిందం
గోవిందం భజ మూఢమతే
సంప్రాప్తే సన్నిహితే కాలే
నహి నహి రక్షతి డుకృంకరణే
భజ – భజించు/భక్తితో నినదించు, గోవిందం – విష్ణువుని, మూడమతే – ఓ అజ్ఞాని మనసా, సంప్రాప్తే – చేరినప్పుడు, సన్నిహితే – సమీపంలో ఉన్న, కాలే – మరణ సమయాన, నహి నహి – కాదు కాదు, రక్షతి – రక్షించదు, డుకృంకరణే – వ్యాకరణ పాఠశాల విద్య
తాత్పర్యం:
ఓ మూర్ఖుడా! గోవిందుడిని భజించు. మరణ సమయానికి దగ్గరైనప్పుడు, వ్యాకరణం వంటి బోధనలు నీకు రక్షణ ఇవ్వలేవు.
|| శ్లోకం 2 ||
మూఢ జహీహి ధనాగమతృష్ణాం
కురు సద్బుద్ధిం మనసి వితృష్ణామ్
యల్లభసే నిజకర్మోపాత్తం
విత్తం తేన వినోదయ చిత్తమ్
**పర్యాయ పదాలు:**మూఢ జహీహి ధనాగమతృష్ణాం
కురు సద్బుద్ధిం మనసి వితృష్ణామ్
యల్లభసే నిజకర్మోపాత్తం
విత్తం తేన వినోదయ చిత్తమ్
మూఢ – అజ్ఞాని, జహీహి – వదిలేయి, ధనాగమతృష్ణాం – ధనం సంపాదించాలన్న తాపాన్ని, కురు – అవలంబించు, సద్బుద్ధిం – మంచి జ్ఞానాన్ని, మనసి – మనస్సులో, వితృష్ణామ్ – ఆకాంక్షలేని స్థితిని, యత్ లభసే – నీవు పొందిన, నిజ కర్మ ఉపాత్తం – నీకు విధిగా లభించిన దానిని, విస్తం – ఆ ధనాన్ని, తేన – దానితో, వినోదయ – ఆనందింపజేయి, చిత్తం – మనస్సును
**తాత్పర్యం:**ఓ మూర్ఖుడా! ధన సంపాదన పట్ల ఆశను వదిలేయి. మంచి జ్ఞానాన్ని అలవర్చుకొని, నీ కర్మ ఫలితంగా వచ్చే ధనంతోనే సంతృప్తిగా జీవించు.
|| శ్లోకం 3 ||
నారీస్తనభర-నాభీదేశం
దృష్ట్వా మా గా మోహావేశమ్
ఏతన్మాంసవసాదివికారం
మనసి విచింతయ వారం వారమ్
**పర్యాయ పదాలు:**నారీస్తనభర-నాభీదేశం
దృష్ట్వా మా గా మోహావేశమ్
ఏతన్మాంసవసాదివికారం
మనసి విచింతయ వారం వారమ్
నారి – స్త్రీ, స్థనభర – వక్షోజ సంపద, నాభీదేశం – నాభి ప్రాంతం, దృష్ట్వా – చూసి, మా – కాదు, గా – కలుగు, మోహావేశం – మోహంలోకి వెళ్ళకుము, ఏతత్ – ఇది, మాంసవస – మాంసము, ఆదివికారం – మొదలైన మార్పులు, మనసి – మనస్సులో, విచింతయ – తలంచు, వారం వారం – మళ్లీ మళ్లీ
**తాత్పర్యం:**స్త్రీ శరీర భాగాలను చూసి మోహించకుము. ఇవన్నీ కేవలం మాంస రాశులే. మాయలో పడకుండా దీనిపై మళ్లీ మళ్లీ ఆలోచించు.
|| శ్లోకం 4 ||
నలినీదల-గతజలమతితరలం
తద్వజ్జీవితమతిశయ-చపలమ్
విద్ధి వ్యాధ్యభిమానగ్రస్తం
లోకం శోకహతం చ సమస్తమ్
**పర్యాయ పదాలు:**నలినీదల-గతజలమతితరలం
తద్వజ్జీవితమతిశయ-చపలమ్
విద్ధి వ్యాధ్యభిమానగ్రస్తం
లోకం శోకహతం చ సమస్తమ్
నలినీదల – పద్మపత్రం, గతజలం – దాని మీద ఉన్న నీరు, అతితరలం – చాలా అస్థిరం, తద్వత్ – అలాగే, జీవితం – మనుష్యుల జీవితం, అతిశయ చపలం – అత్యంత చంచలమైనది, విద్ధి – తెలుసుకో, వ్యాధి – వ్యాధులతో, అభిమాన – గర్వంతో, గ్రస్తం – పట్టబడి ఉన్న, లోకం – ప్రపంచం, శోకహతం – దుఃఖం కలిగిన, సమస్తం – మొత్తం
**తాత్పర్యం:**పద్మపత్రం మీద నీటిబిందువు లాగ, మన జీవితం చాలా చంచలమైనది. ఇది వ్యాధులు, గర్వం, మరియు దుఃఖాలతో నిండి ఉంది.
|| శ్లోకం 5 ||
యావద్విత్తోపార్జనసక్తః
తావన్నిజపరివారో రక్తః
పశ్చాజ్జీవతి జర్జరదేహే
వార్తాం కోఽపి న పృచ్ఛతి గేహే
**పర్యాయ పదాలు:**యావద్విత్తోపార్జనసక్తః
తావన్నిజపరివారో రక్తః
పశ్చాజ్జీవతి జర్జరదేహే
వార్తాం కోఽపి న పృచ్ఛతి గేహే
యావత్ – ఎప్పటికీ, విట్త – ధనం, ఉపార్జన – సంపాదన, సక్తః – ఆసక్తి ఉన్నంత వరకు, తావత్ – అంతవరకూ, నిజ పరివారః – తన కుటుంబ సభ్యులు, రక్తః – ప్రేమ చూపిస్తారు, పశ్చాత్ – తరువాత, జీవతి – జీవిస్తే, జర్జర దేహే – నలిగిన శరీరంతో, వార్తాం – ఆ విషయాన్ని, కోఽపి – ఎవరూ, న – కాదు, పృచ్ఛతి – అడగరు, గేహే – ఇంటిలో
**తాత్పర్యం:**ధనం సంపాదించే సామర్థ్యం ఉన్నంతవరకే బంధువులు ప్రేమతో ఉంటారు. శరీరం బలహీనమయ్యాక ఎవ్వరూ పట్టించుకోరు.
|| శ్లోకం 6 ||
యావత్పవనో నివసతి దేహే
తావత్పృచ్ఛతి కుశలం గేహే
గతవతి వాయౌ దేహాపాయే
భార్యా బిభ్యతి తస్మిన్కాయే
**పర్యాయ పదాలు:**యావత్పవనో నివసతి దేహే
తావత్పృచ్ఛతి కుశలం గేహే
గతవతి వాయౌ దేహాపాయే
భార్యా బిభ్యతి తస్మిన్కాయే
యావత్ – ఎంతవరకు, పవనః – ప్రాణవాయువు, నివసతి – ఉండగలదు, దేహే – శరీరంలో, తావత్ – అంతవరకూ, పృచ్ఛతి – ప్రశ్నిస్తారు, కుశలం – ఎలా ఉన్నావని, గేహే – ఇంటిలో, గతవతి – వెళ్లిపోయిన తరువాత, వాయౌ – శ్వాస, దేహ అపాయే – శరీరం విడిచిన తరువాత, భార్యా – భార్య, బిభ్యతి – భయపడుతుంది, తస్మిన్ – ఆ, కాయే – శవాన్ని
**తాత్పర్యం:**శరీరంలో ప్రాణం ఉన్నంతవరకే మన ఇంట్లో వారు మనను అడుగుతారు. ఒకసారి శ్వాస ఆగిపోతే, ఆ శరీరాన్ని చూసి భార్య కూడా భయపడుతుంది.
|| శ్లోకం 7 ||
బాలస్తావత్క్రీడాసక్తః
తరుణస్తావత్తరుణీసక్తః
వృద్ధస్తావచ్చింతాసక్తః
పరమే బ్రహ్మణి కోఽపి న సక్తః
**పర్యాయ పదాలు:**బాలస్తావత్క్రీడాసక్తః
తరుణస్తావత్తరుణీసక్తః
వృద్ధస్తావచ్చింతాసక్తః
పరమే బ్రహ్మణి కోఽపి న సక్తః
బాలః – చిన్నవాడు, తావత్ – అప్పుడు, క్రీడాసక్తః – ఆటల్లో ఆసక్తి, తరుణః – యువకుడు, తావత్ – అప్పటికీ, తరుణీ సక్తః – యువతుల్లో ఆసక్తి, వృద్ధః – వృద్ధుడు, తావత్ – అప్పటికి, చింతాసక్తః – ఆలోచనల్లో నిమగ్నమవుతాడు, పరమే బ్రహ్మణి – సాక్షాత్ పరమాత్మ తత్వంలో, కోఽపి – ఎవ్వరూ, న – కాదు, సక్తః – ఆసక్తి చూపించరు
**తాత్పర్యం:**చిన్నవాడవుంటే ఆటలకే ఆసక్తి, యవ్వనంలో యువతిలో మోహం, వృద్ధాప్యంలో ఆందోళనలు – కానీ ఎవ్వరూ పరమాత్మ తత్త్వంలో ఆసక్తి చూపడం లేదు.
|| శ్లోకం 8 ||
కా తే కాంతా కస్తే పుత్రః
సంసారోఽయమతీవ విచిత్రః
కస్య త్వం కః కుత ఆయాతః
తత్త్వం చింతయ తదిహ భ్రాతః
**పర్యాయ పదాలు:**కా తే కాంతా కస్తే పుత్రః
సంసారోఽయమతీవ విచిత్రః
కస్య త్వం కః కుత ఆయాతః
తత్త్వం చింతయ తదిహ భ్రాతః
కా – ఎవరూ, తే – నీకు, కాంతా – భార్య, కః – ఎవరు, తే – నీకు, పుత్రః – కుమారుడు, సంసారః – ఈ జీవిత చక్రం, అతీవ – చాలా, విచిత్రః – విచిత్రమైనది, కస్య – ఎవరిది, త్వం – నీవు, కః – ఎవరు, కుతః – ఎక్కడి నుంచి, ఆయాతః – వచ్చావు, తత్త్వం – నిజమైన తత్వాన్ని, చింతయ – ఆలోచించు, తదిహ – ఈ లోకంలో, భ్రాతః – సోదరా
**తాత్పర్యం:**నీ భార్య ఎవరు? నీ కొడుకు ఎవరు? ఈ సంసారం ఎంత విచిత్రమైనదో చూడు. నీవెవరు? ఎక్కడి నుంచి వచ్చావు? ఈ తత్త్వాన్ని ఆలోచించు ఓ సోదరా!
|| శ్లోకం 9 ||
సత్సంగత్వే నిస్సంగత్వం
నిస్సంగత్వే నిర్మోహత్వమ్
నిర్మోహత్వే నిశ్చలతత్త్వం
నిశ్చలతత్త్వే జీవన్ముక్తిః
**పర్యాయ పదాలు:**సత్సంగత్వే నిస్సంగత్వం
నిస్సంగత్వే నిర్మోహత్వమ్
నిర్మోహత్వే నిశ్చలతత్త్వం
నిశ్చలతత్త్వే జీవన్ముక్తిః
సత్సంగత్వే – సద్గురువులతో సన్నిధి వల్ల, నిస్సంగత్వం – ఆసక్తిలేని జీవితం, నిస్సంగత్వే – ఆసక్తి లేనిద్వారా, నిర్మోహత్వమ్ – మోహం లేకపోవడం, నిర్మోహత్వే – మోహరహితత్వం వల్ల, నిశ్చలతత్త్వం – స్థిరమైన తత్త్వ జ్ఞానం, నిశ్చలతత్త్వే – స్థిరతత్వం వల్ల, జీవన్ముక్తిః – బంధనాల నుండి విముక్తి
**తాత్పర్యం:**సత్సంగం వల్ల attachments తలచిపోతాయి. వాటి ద్వారా మోహాలు తొలగుతాయి. అప్పుడు స్థిరత తత్త్వం సాధ్యం. అది జీవన్ముక్తికి దారి తీస్తుంది.
|| శ్లోకం 10 ||
వయసి గతే కః కామవికారః
శుష్కే నీరే కః కాసారః
క్షీణే విత్తే కః పరివారః
జ్ఞాతే తత్త్వే కః సంసారః
**పర్యాయ పదాలు:**వయసి గతే కః కామవికారః
శుష్కే నీరే కః కాసారః
క్షీణే విత్తే కః పరివారః
జ్ఞాతే తత్త్వే కః సంసారః
వయసి గతే – వృద్ధాప్యంలో, కః – ఎక్కడ, కామవికారః – కామ భావనలు, శుష్కే – ఎండిపోయిన, నీరే – నీటి లేని, కః – ఎక్కడ, కాసారః – సరస్సు, క్షీణే – తగ్గినప్పుడు, విత్తే – ధనము, కః – ఎవరు, పరివారః – బంధువులు, జ్ఞాతే – తెలుసుకున్నపుడు, తత్త్వే – తత్త్వాన్ని, కః – ఏమి, సంసారః – సంసారం
**తాత్పర్యం:**వృద్ధాప్యంలో కామభావాలు ఉండవు. నీరు లేని చోట సరస్సులేవు. ధనం తగ్గినపుడు బంధువులు ఉండరు. తత్త్వ జ్ఞానం వచ్చాక ఈ సంసారమే ఉండదు.
|| శ్లోకం 11 ||
మా కురు ధన-జన-యౌవన-గర్వం
హరతి నిమేషాత్కాలః సర్వమ్
మాయామయమిదమఖిలం హిత్వా
బ్రహ్మపదం త్వం ప్రవిశ విదిత్వా
పర్యాయ పదాలు:
మా కురు ధన-జన-యౌవన-గర్వం
హరతి నిమేషాత్కాలః సర్వమ్
మాయామయమిదమఖిలం హిత్వా
బ్రహ్మపదం త్వం ప్రవిశ విదిత్వా
మా కురు – చేయకేలు, ధన-జన-యౌవన-గర్వం – ధనం, బంధువులు, యవ్వనంపై గర్వం, హరతి – తన్నేస్తుంది, నిమేషాత్ – క్షణాల్లో, కాలః – సమయం, సర్వం – అన్నిటిని, మాయామయం – మాయలో కూడినది, ఇదం అఖిలం – ఇది మొత్తం, హిత్వా – వదిలిపెట్టి, బ్రహ్మపదం – పరమాత్మ స్థితి, త్వం ప్రవిశ – నీవు ప్రవేశించు, విదిత్వా – తెలుసుకొని
తాత్పర్యం:
ధనం, బంధువులు, యవ్వనంపై గర్వించకండి. సమయం ఒక్క క్షణంలో అన్నింటిని నాశనం చేస్తుంది. ఈ మాయా ప్రపంచాన్ని వదిలి, బ్రహ్మపదాన్ని తెలుసుకుని అందులో లీనమవ్వండి.
|| శ్లోకం 12 ||
దినయామిన్యౌ సాయం ప్రాతః
శిశిరవసంతౌ పునరాయాతః
కాలః క్రీడతి గచ్ఛత్యాయుః
తదపి న ముంచత్యాశావాయుః
పర్యాయ పదాలు:
దినయామిన్యౌ సాయం ప్రాతః
శిశిరవసంతౌ పునరాయాతః
కాలః క్రీడతి గచ్ఛత్యాయుః
తదపి న ముంచత్యాశావాయుః
దిన-యామిన్యౌ – పగలు-రాత్రి, సాయం-ప్రాతః – సాయంత్రం, ఉదయం, శిశిర-వసంతౌ – శీత-వసంత కాలాలు, పునః ఆయాతః – మళ్లీ వస్తున్నాయి, కాలః – కాలం, క్రీడతి – ఆడుకుంటూ, గచ్ఛతి – పోతున్నది, ఆయుః – ఆయుష్ (జీవిత సమయం), తత్అపి – అయినప్పటికీ, న – కాదు, ముంచతి – వదలదు, ఆశావాయుః – ఆశల గాలి
తాత్పర్యం:
పగలు, రాత్రి, ఋతువులు తిరిగివస్తున్నా కాలం ముందుకు పోతూనే ఉంది. కానీ మన ఆశలు మాత్రం వదలకపోతున్నాయి.
|| శ్లోకం 13 ||
కా తే కాంతా ధనగతచింతా
వాతుల కిం తవ నాస్తి నియంతా
త్రిజగతి సజ్జనసంగతిరేకా
భవతి భవార్ణవతరణే నౌకా
పర్యాయ పదాలు:
కా తే కాంతా ధనగతచింతా
వాతుల కిం తవ నాస్తి నియంతా
త్రిజగతి సజ్జనసంగతిరేకా
భవతి భవార్ణవతరణే నౌకా
కా తే కాంతా – నీ భార్య ఎవరు?, ధనగతచింతా – ధనంపట్ల ఆందోళన ఎందుకు?, వాతుల – ఓ మూర్ఖా!, కిం – ఏమిటి?, తవ – నీకు, నాస్తి – లేదు, నియంతా – నియంత్రణ కలవాడు?, త్రిజగతి – మూడూ లోకాలలో, సజ్జనసంగతి – మంచివారి సన్నిధి, ఏకా – ఒక్కటే, భవతి – అవుతుంది, భవార్ణవ-తరణే – సంసారసముద్రం దాటడానికి, నౌకా – నావిక
తాత్పర్యం:
నీ భార్య ఎవరు? ధనంపట్ల ఆందోళన ఎందుకు? ఓ మూర్ఖా! నీకు నియంత్రణ లేదు? మూడూ లోకాలలో మంచి మనుషుల సాంగత్యమే సంసార సముద్రాన్ని దాటడానికి ఓ పడవగా మారుతుంది.
|| శ్లోకం 14 ||
ద్వాదశ-మంజరికాభిరశేషః
కథితో వైయాకరణస్యైషః
ఉపదేశోఽభూద్విద్యా-నిపుణైః
శ్రీమచ్ఛంకర-భగవచ్ఛరణైః
పర్యాయ పదాలు:
ద్వాదశ-మంజరికాభిరశేషః
కథితో వైయాకరణస్యైషః
ఉపదేశోఽభూద్విద్యా-నిపుణైః
శ్రీమచ్ఛంకర-భగవచ్ఛరణైః
ద్వాదశ – 12, మంజరికాభిః – చిన్న పద్యరూపంలో, అశేషః – సంపూర్ణమైన, కథితః – వివరించబడింది, వైయాకరణస్య – వ్యాకరణ శాస్త్రజ్ఞుని, ఏషః – ఇది, ఉపదేశః – బోధన, అభూత్ – అయినది, విద్యా నిపుణైః – జ్ఞానులచే, శ్రీమత్ శంకర భగవత్ శరణైః – శంకర భగవానుడి పాదాలవలన
తాత్పర్యం:
ఈ ద్వాదశ మంజరి అనే పద్యరూపంలో ఉన్న బోధనలు వ్యాకరణ శాస్త్రంలో నిపుణులైనవారు వివరించారు. ఇవి శ్రీ శంకర భగవానుడి ఉపదేశంగా భావించాలి.
|| శ్లోకం 15 ||
జటిలో ముండీ లుంఛితకేశః
కాషాయాంబర-బహుకృతవేషః
పశ్యన్నపి చ న పశ్యతి మూఢః
ఉదరనిమిత్తం బహుకృతవేషః
పర్యాయ పదాలు:
జటిలో ముండీ లుంఛితకేశః
కాషాయాంబర-బహుకృతవేషః
పశ్యన్నపి చ న పశ్యతి మూఢః
ఉదరనిమిత్తం బహుకృతవేషః
జటిలో – జటాధారి, ముండీ – ముండితముని, లుంఛితకేశః – ముడిచిన జుట్టు కలవాడు, కాషాయాంబర – గేరువరంగు వస్త్రధారి, బహు కృత వేషః – అనేక రూపాల వేషాలు వేసుకున్నవాడు, పశ్యన్ అపి – చూస్తున్నప్పటికీ, న పశ్యతి – కానీ చూడడు, మూఢః – మూర్ఖుడు, ఉదరనిమిత్తం – పొట్ట నింపుకోవడం కోసం, బహు కృత వేషః – అనేక వేషాలు వేసుకున్నాడు
తాత్పర్యం:
జటలు వేసుకున్నవాడు, గుంపుమాడినవాడు, గేరువస్త్రాలను ధరించినవాడు – ఇలా అనేక వేషాల్ని వేసుకున్నవాడు, చూస్తున్నప్పటికీ అసలు విషయాన్ని గ్రహించడు. కేవలం పొట్ట నింపుకోడానికి వేషధారణ చేస్తున్నాడు.
|| శ్లోకం 16 ||
అంగం గలితం పలితం ముండం
దశనవిహీనం జాతం తుండమ్
వృద్ధో యాతి గృహీత్వా దండం
తదపి న ముంచత్యాశాపిండమ్
పర్యాయ పదాలు:
అంగం గలితం పలితం ముండం
దశనవిహీనం జాతం తుండమ్
వృద్ధో యాతి గృహీత్వా దండం
తదపి న ముంచత్యాశాపిండమ్
అంగం – శరీరం, గలితం – క్షీణించిపోయింది, పలితం – తెల్లజుట్టు, ముండం – తల, దశన విహీనం – పళ్లే లేని, జాతం తుండం – నోరు వక్రీకృతమైంది, వృద్ధః – ముసలివాడు, యాతి – నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాడు, గృహీత్వా దండం – దండం పట్టుకుని, తదపి – అయినా, న – కాదు, ముంచతి – వదలడు, ఆశా పిండం – ఆశల గుదుగుళ్ళను
తాత్పర్యం:
శరీరం క్షీణించింది, తల తెల్లజుట్టుతో నిండి ఉంది, పళ్ళు లేవు, నోరు వక్రీకృతమైంది – అయినా ముసలివాడు దండం పట్టుకుని నడుస్తున్నాడు. కానీ ఆశలను మాత్రం వదలడు.
|| శ్లోకం 17 ||
అగ్రే వహ్నిః పృష్ఠే భానుః
రాత్రౌ చుబుక-సమర్పిత-జానుః
కరతల-భిక్షస్తరుతలవాసః
తదపి న ముంచత్యాశాపాశః
పర్యాయ పదాలు:
అగ్రే వహ్నిః పృష్ఠే భానుః
రాత్రౌ చుబుక-సమర్పిత-జానుః
కరతల-భిక్షస్తరుతలవాసః
తదపి న ముంచత్యాశాపాశః
అగ్రే వహ్నిః – ముందుగా అగ్ని, పృష్ఠే భానుః – వెనుక సూర్యుడు, రాత్రౌ – రాత్రివేళ, చుబుక సమర్పిత జానుః – గోణులను కిందికి వంచినవాడు, కరతల భిక్షా – చేతితో కూడిన భిక్షా, తరుతల వాసః – వృక్షం క్రింద నివాసం, తదపి – అయినా, న – కాదు, ముంచతి – వదలడు, ఆశా పాశః – ఆశల బంధనాన్ని
తాత్పర్యం:
ముందు అగ్ని, వెనుక సూర్యుడు, రాత్రివేళ గోణులను మోకాళ్లకు చేర్చి కూర్చుని, చెట్టు క్రింద నివసిస్తూ, చేతితో కూడిన భిక్షతో జీవిస్తూ ఉన్నా – అయినా ఆశల బంధాన్ని వదలడు.
|| శ్లోకం 18 ||
కురుతే గంగాసాగరగమనం
వ్రత-పరిపాలనమథవా దానమ్
జ్ఞానవిహీనః సర్వమతేన
భజతి న ముక్తిం జన్మశతేన
పర్యాయ పదాలు:
కురుతే గంగాసాగరగమనం
వ్రత-పరిపాలనమథవా దానమ్
జ్ఞానవిహీనః సర్వమతేన
భజతి న ముక్తిం జన్మశతేన
కురుతే – చేస్తాడు, గంగా సాగర గమనం – గంగా నదిలో స్నానం చేయడం, వ్రత పరిపాలనం – వ్రతాలను పాటించడం, అథవా – లేదా, దానం – దానం చేయడం, జ్ఞానవిహీనః – జ్ఞానం లేని వాడు, సర్వమతేన – అన్ని మతాల ప్రకారం, భజతి – పొందలేడు, న ముక్తిం – మోక్షాన్ని, జన్మ శతేన – వంద జన్మలైనా
తాత్పర్యం:
గంగా నదిలో స్నానం చేస్తాడు, వ్రతాలు, దానాలు చేస్తాడు. కానీ జ్ఞానం లేకుంటే వంద జన్మలు గడిచినా మోక్షాన్ని పొందలేడు.
|| శ్లోకం 19 ||
సురమందిర-తరు-మూల-నివాసః
శయ్యా భూతలమజినం వాసః
సర్వ-పరిగ్రహ-భోగత్యాగః
కస్య సుఖం న కరోతి విరాగః
పర్యాయ పదాలు:
సురమందిర-తరు-మూల-నివాసః
శయ్యా భూతలమజినం వాసః
సర్వ-పరిగ్రహ-భోగత్యాగః
కస్య సుఖం న కరోతి విరాగః
సురమందిరం – దేవాలయం, తరు మూలం – వృక్షమూలం, నివాసః – నివాసం, శయ్యా – మంచం, భూతలం – భూమి, అజినం – మృగచర్మం, వాసః – వస్త్రము, సర్వ పరిగ్రహ భోగ త్యాగః – అన్ని అనుభవాలకు, ఆసక్తులకు త్యాగం, కస్య – ఎవరికైనా, సుఖం – సంతుష్టి, న కరోతి – కలిగించదు, విరాగః – విరక్తి
తాత్పర్యం:
వృక్షాల వద్ద నివసిస్తూ, భూమినే మంచంగా తీసుకుని, మృగచర్మాన్ని ధరించి, అన్ని భోగాలకు విరక్తుడైన వానికి ఈ విరాగం సుఖాన్నిచ్చకుండా ఉంటుందా!
|| శ్లోకం 20 ||
యోగరతో వా భోగరతో వా
సంగరతో వా సంగవిహీనః
యస్య బ్రహ్మణి రమతే చిత్తం
నందతి నందతి నందత్యేవ
పర్యాయ పదాలు:
యోగరతో వా భోగరతో వా
సంగరతో వా సంగవిహీనః
యస్య బ్రహ్మణి రమతే చిత్తం
నందతి నందతి నందత్యేవ
యోగరతః – యోగంలో నిమగ్నుడు, భోగరతః – భోగాల్లో నిమగ్నుడు, సంగరతః – సంఘంలో ఉండేవాడు, సంగవిహీనః – సంఘం లేనివాడు, యస్య – ఎవరి, బ్రహ్మణి – బ్రహ్మంలో, రమతే – ఆనందిస్తే, చిత్తం – మనస్సు, నందతి – సంతోషించును, నందత్యేవ – నిజంగా ఆనందిస్తాడు
తాత్పర్యం:
యోగంలో అయినా, భోగాల్లో అయినా, ఎవరి మనస్సు బ్రహ్మంలో లీనమై ఉందో, ఆతడు నిజమైన ఆనందాన్ని పొందుతాడు.
|| శ్లోకం 21 ||
భగవద్గీతా కించిదధీతా
గంగాజల-లవకణికా పీతా
సకృదపి యేన మురారిసమర్చా
క్రియతే తస్య యమేన న చర్చా
పర్యాయ పదాలు:
భగవద్గీతా కించిదధీతా
గంగాజల-లవకణికా పీతా
సకృదపి యేన మురారిసమర్చా
క్రియతే తస్య యమేన న చర్చా
భగవద్గీతా – భగవద్గీత, కించిత్ – కొంచెం, అధీతా – చదివిన, గంగాజల లవకణికా – గంగా జలపు ఒక బిందువు, పీతా – త్రాగినవాడు, సకృత్ – ఒక్కసారి అయినా, మురారి సమర్చా – మురారిని పూజించడం, తస్య – అతనికి, యమేన – యమధర్మరాజు, న చర్చా – సంబంధం ఉండదు
తాత్పర్యం:
ఒకవేళ ఎవరు కొంచెం భగవద్గీత చదివినా, గంగ జలం త్రాగినా, ఒక్కసారి అయినా మురారిని పూజించినా – వారికి యముడు సమీపించడు.
|| శ్లోకం 22 ||
పునరపి జననం పునరపి మరణం
పునరపి జననీజఠరే శయనమ్
ఇహ సంసారే బహుదుస్తారే
కృపయాఽపారే పాహి మురారే
పర్యాయ పదాలు:
పునరపి జననం పునరపి మరణం
పునరపి జననీజఠరే శయనమ్
ఇహ సంసారే బహుదుస్తారే
కృపయాఽపారే పాహి మురారే
పునరపి – మళ్లీ, జననం – పుట్టడం, మరణం – మరణించడం, జననీ జఠరే – తల్లి గర్భంలో, శయనం – పడుకోవడం, ఇహ – ఈ లోకంలో, సంసారే – జీవనచక్రంలో, బహు దుస్తారే – చాలా కఠినమైనది, కృపయా – దయచేసి, అపారే – అపారమైనవాడా, పాహి – రక్షించు, మురారే – మురారీ
తాత్పర్యం:
పుట్టడం, మరణించడం, మళ్లీ తల్లి గర్భంలో పడక తప్పదు. ఓ మురారే! అపారమైన దయతో నన్ను ఈ భవసాగరంలో నుంచి రక్షించు.
|| శ్లోకం 23 ||
రథ్యాచర్పట-విరచిత-కంథః
పుణ్యాపుణ్య-వివర్జిత-పంథః
యోగీ యోగనియోజిత-చిత్తః
రమతే బాలోన్మత్తవదేవ
పర్యాయ పదాలు:
రథ్యాచర్పట-విరచిత-కంథః
పుణ్యాపుణ్య-వివర్జిత-పంథః
యోగీ యోగనియోజిత-చిత్తః
రమతే బాలోన్మత్తవదేవ
రథ్యా చర్పట – వీధిలో పడేసిన చీరలు, విరచిత కంథః – కుట్టిన గుడ్డతో కూడిన వస్త్రము, పుణ్య అపుణ్య వివర్జిత పంథః – పుణ్యపాపాలను దాటి వెళ్ళే మార్గాన్ని అనుసరించినవాడు, యోగి – యోగవిధానాన్ని ఆచరించేవాడు, యోగనియోజిత చిత్తః – యోగంలో నిలిచిన మనస్సుతో, రమతే – ఆనందిస్తాడు, బాల ఉన్మత్తవత్ – పిల్లాడిలా లేదా పిచ్చివాడిలా
తాత్పర్యం:
వీధిలో పడేసిన గుడ్డలతో చేయబడిన వస్త్రాలను ధరించి, పుణ్యపాపాలకి అతీతమైన మార్గాన్ని అనుసరించి, యోగంలో లీనమైన యోగి పిల్లాడిలా లేదా పిచ్చివాడిలా నిర్లిప్తంగా జీవిస్తాడు.
|| శ్లోకం 24 ||
కస్త్వం కోఽహం కుత ఆయాతః
కా మే జననీ కో మే తాతః
ఇతి పరిభావయ సర్వమసారం
విశ్వం త్యక్త్వా స్వప్నవిచారమ్
పర్యాయ పదాలు:
కస్త్వం కోఽహం కుత ఆయాతః
కా మే జననీ కో మే తాతః
ఇతి పరిభావయ సర్వమసారం
విశ్వం త్యక్త్వా స్వప్నవిచారమ్
కః త్వం – నీవెవరు, కోఽహం – నేనెవరు, కుతః ఆయాతః – ఎక్కడినుంచి వచ్చాము, మా జననీ – నా తల్లి ఎవరు, తాతః – తండ్రి ఎవరు, పరిభావయ – ఆలోచించు, సర్వం అసారం – అన్నీ తాత్కాలికమైనవి, విశ్వం – జగత్తును, త్యక్త్వా – వదిలి, స్వప్న విచారమ్ – కలలా భావించు
తాత్పర్యం:
నేను ఎవరు? నీవెవరు? ఎక్కడినుంచి వచ్చాము? తల్లి, తండ్రి ఎవరు? ఈ ప్రశ్నలు చేసుకుంటూ, ఈ ప్రపంచం తాత్కాలికమైన కలలాంటిదని గ్రహించు.
|| శ్లోకం 25 ||
త్వయి మయి చాన్యత్రైకో విష్ణుః
వ్యర్థం కుప్యసి మయ్యసహిష్ణుః
భవ సమచిత్తః సర్వత్ర త్వం
వాంఛస్యచిరాద్యది విష్ణుత్వమ్
పర్యాయ పదాలు:
త్వయి మయి చాన్యత్రైకో విష్ణుః
వ్యర్థం కుప్యసి మయ్యసహిష్ణుః
భవ సమచిత్తః సర్వత్ర త్వం
వాంఛస్యచిరాద్యది విష్ణుత్వమ్
త్వయి – నీవైపు, మయి – నావైపు, చ – మరియు, అన్యత్ర – ఇతరులవైపు, ఏకః – ఒకే, విష్ణుః – పరమాత్మ, వ్యర్థం – అర్థంలేకుండా, కుప్యసి – కోపిస్తావు, మయ్యసహిష్ణుః – నాపై అసహనంగా ఉంటావు, భవ – అవు, సమచిత్తః – సమబుద్ధితో, సర్వత్ర – అన్ని చోట్లా, త్వం – నీవు, వాంఛస్య – కోరుకుంటే, చిరాత్ – తక్షణమే, విష్ణుత్వం – విష్ణుదశ, పరమాత్మ స్థితి
తాత్పర్యం:
నాలో, నీలో, మిగతా అందరిలోనూ ఒకే విష్ణువు ఉన్నాడని గ్రహించు. మూర్ఖంగా కోపించవద్దు. అన్ని చోట్లా సమబుద్ధితో ఉండగలిగితే, నీవు కూడా త్వరలోనే విష్ణుత్వాన్ని పొందగలవు.
|| శ్లోకం 26 ||
శత్రౌ మిత్రే పుత్రే బంధౌ
మా కురు యత్నం విగ్రహసంధౌ
సర్వస్మిన్నపి పశ్యాత్మానం
సర్వత్రోత్సృజ భేదాజ్ఞానమ్
పర్యాయ పదాలు:
శత్రౌ మిత్రే పుత్రే బంధౌ
మా కురు యత్నం విగ్రహసంధౌ
సర్వస్మిన్నపి పశ్యాత్మానం
సర్వత్రోత్సృజ భేదాజ్ఞానమ్
శత్రౌ – శత్రువులో, మిత్రే – స్నేహితునిలో, పుత్రే – కుమారునిలో, బంధౌ – బంధువులో, యత్నం – ప్రయత్నం, విగ్రహ సంధౌ – కలహం కలిగించడంలో, మా కురు – చేయవద్దు, సర్వస్మిన్నపి – అందరిలోను, పశ్య – చూడు, ఆత్మానం – ఆత్మను, సర్వత్ర – అన్ని చోట్ల, ఉత్సృజ – వదిలేయి, భేద అజ్ఞానం – భిన్నంగా చూసే అజ్ఞానం
తాత్పర్యం:
శత్రువులో, స్నేహితునిలో, కుమారుడిలో, బంధువులో తేడాల కారణంగా కలహం కలిగించవద్దు. అందరిలోనూ ఒకే ఆత్మ ఉందని గ్రహించి, భిన్నతా భావనను వదిలేయి.
|| శ్లోకం 27 ||
కామం క్రోధం లోభం మోహం
త్యక్త్వాఽఽత్మానం పశ్యతి సోఽహమ్
ఆత్మజ్ఞానవిహీనా మూఢాః
తే పచ్యంతే నరకనిగూఢాః
పర్యాయ పదాలు:
కామం క్రోధం లోభం మోహం
త్యక్త్వాఽఽత్మానం పశ్యతి సోఽహమ్
ఆత్మజ్ఞానవిహీనా మూఢాః
తే పచ్యంతే నరకనిగూఢాః
కామం – కోరిక, క్రోధం – కోపం, లోభం – అలా వాంఛ, మోహం – మాయ, త్యక్త్వా – వదిలినవాడు, ఆత్మానం – తనని తాను, పశ్యతి – గ్రహించును, సః – వాడే, అహం – నేను, ఆత్మజ్ఞానవిహీనా – ఆత్మ జ్ఞానం లేని వారు, మూఢాః – మూర్ఖులు, తే – వారు, పచ్యంతే – ఎండుతారు, నరక నిగూఢాః – నరకంలో చిక్కిపోతారు
తాత్పర్యం:
కామం, క్రోధం, లోభం, మోహం లాంటివి వదిలినవాడు “నేనే ఆత్మను” అని గ్రహిస్తాడు. ఆత్మజ్ఞానం లేని మూర్ఖులు మాత్రం నరకంలో క్షణక్షణం ఎండుతుంటారు.
|| శ్లోకం 28 ||
గేయం గీతా-నామసహస్రం
ధ్యేయం శ్రీపతి-రూపమజస్రమ్
నేయం సజ్జన-సంగే చిత్తం
దేయం దీనజనాయ చ విత్తమ్
పర్యాయ పదాలు:
గేయం గీతా-నామసహస్రం
ధ్యేయం శ్రీపతి-రూపమజస్రమ్
నేయం సజ్జన-సంగే చిత్తం
దేయం దీనజనాయ చ విత్తమ్
గేయం – పాడవలసింది, గీతా నామసహస్రం – భగవద్గీత లేదా విష్ణుని సహస్రనామాలు, ధ్యేయం – ధ్యానించవలసింది, శ్రీపతి రూపం – విష్ణుమూర్తి స్వరూపం, అజస్రం – ఎల్లప్పుడూ, నేయం – నడిపించాలి, సజ్జనసంగే – మంచి జనుల సమాజంలో, చిత్తం – మనస్సు, దేయం – ఇవ్వాలి, దీన జనాయ – పేదవారికి, విత్తమ్ – ధనం
తాత్పర్యం:
విష్ణుని నామస్మరణ లేదా గీతా పాటలు పాడాలి, ఆయన రూపాన్ని ఎల్లప్పుడూ ధ్యానించాలి, మనస్సును సజ్జనుల సన్నిధిలో ఉంచాలి, ధనాన్ని పేదవారికి దానం చేయాలి.
|| శ్లోకం 29 ||
సుఖతః క్రియతే కామాభోగః
పశ్చాదంత శరీరే రోగః
యద్యపి లోకే మరణం శరణం
తదపి న ముంచతి పాపాచరణమ్
పర్యాయ పదాలు:
సుఖతః క్రియతే కామాభోగః
పశ్చాదంత శరీరే రోగః
యద్యపి లోకే మరణం శరణం
తదపి న ముంచతి పాపాచరణమ్
సుఖతః – సుఖంగా, క్రియతే – జరుగుతుంది, కామాభోగః – కామసంబంధి అనుభవాలు, పశ్చాత్ – తరువాత, శరీరే – శరీరంలో, రోగః – వ్యాధి, యద్యపి – అయినా సరే, లోకే – ప్రపంచంలో, మరణం శరణం – మరణమే చివరి మజిలీ, తథా అపి – అయినా, న ముంచతి – విడిచిపెట్టడు, పాపాచరణం – పాపకర్మలు
తాత్పర్యం:
కామ సంబంధ అనుభవాలు మొదట సుఖంగా అనిపించవచ్చు కానీ తరువాత అవి శరీరాన్ని వ్యాధులతో నింపుతాయి. మరణం తప్పదని తెలిసినా మనుషులు పాపకర్మలు చేయడం ఆపరారు.
|| శ్లోకం 30 ||
అర్థమనర్థం భావయ నిత్యం
నాస్తితతః సుఖలేశః సత్యమ్
పుత్రాదపి ధనభాజాం భీతిః
సర్వత్రైషా విహితా రీతిః
పర్యాయ పదాలు:
అర్థమనర్థం భావయ నిత్యం
నాస్తితతః సుఖలేశః సత్యమ్
పుత్రాదపి ధనభాజాం భీతిః
సర్వత్రైషా విహితా రీతిః
అర్థం – సంపద, అనర్థం – సమస్యలకరం, భావయ – అలోచించు, నిత్యం – నిత్యమూ, నాస్తి – లేదు, తతః – దాని ద్వారా, సుఖలేశః – చిన్న ఆనందమూ, సత్యమ్ – ఇది సత్యమే, పుత్రాత్ అపి – కుమారుని నుండీ కూడా, ధనభాజాం – ధనవంతులకి, భీతిః – భయం, సర్వత్ర – అన్ని చోట్ల, ఏషా – ఇది, విహితా – ఏర్పాటు చేయబడి, రీతిః – పద్ధతి
తాత్పర్యం:
ధనం అనర్థానికి మూలం అని నిత్యం అలోచించు. దాని వల్ల నిజమైన ఆనందం లేదు. కుమారుని నుంచీ కూడా ధనవంతులకూ భయం కలుగుతుంది. ఇది సృష్టిలోని ఆంతర్యమైన రీతియే.
|| శ్లోకం 31 ||
ప్రాణాయామం ప్రత్యాహారం
నిత్యానిత్య వివేకవిచారమ్
జాప్యసమేతసమాధివిధానం
కుర్వవధానం మహదవధానమ్
పర్యాయ పదాలు:
ప్రాణాయామం ప్రత్యాహారం
నిత్యానిత్య వివేకవిచారమ్
జాప్యసమేతసమాధివిధానం
కుర్వవధానం మహదవధానమ్
ప్రాణాయామం – శ్వాస నియంత్రణ, ప్రత్యాహారం – ఇంద్రియ నియమనం, నిత్య అనిత్య వివేక విచారం – శాశ్వతమైనది ఏమిటో తాత్కాలికమైనది ఏమిటో వివేకంగా తార్కికంగా ఆలోచించడం, జాప్య సమేత – జపంతో కూడిన, సమాధి విధానం – ధ్యాన పద్ధతి, కురు – ఆచరించు, అవధానం – జాగ్రత్తగా, మహత్తర అవధానం – మహత్తర శ్రద్ధతో
తాత్పర్యం:
ప్రాణాయామం, ఇంద్రియ నియంత్రణ, నిత్యానిత్య విషయాలపై విచారణ, జపంతో కూడిన ధ్యానాన్ని జాగ్రత్తగా మరియు శ్రద్ధతో ఆచరించు.
|| శ్లోకం 32 ||
గురుచరణాంబుజ-నిర్భరభక్తః
సంసారాదచిరాద్భవ ముక్తః
సేంద్రియమానస-నియమాదేవం
ద్రక్ష్యసి నిజహృదయస్థం దేవమ్
పర్యాయ పదాలు:
గురుచరణాంబుజ-నిర్భరభక్తః
సంసారాదచిరాద్భవ ముక్తః
సేంద్రియమానస-నియమాదేవం
ద్రక్ష్యసి నిజహృదయస్థం దేవమ్
గురు చరణాంబుజ – గురువు పాదపద్మములు, నిర్వర భక్తః – అపారమైన భక్తితో, సంసారాత్ – భవసాగరం నుండి, అచిరాత్ – త్వరలోనే, భవ – అయ్యావు, ముక్తః – ముక్తుడవుతావు, ఇంద్రియ మానస నియమాత్ – ఇంద్రియాలను మరియు మనస్సును నియంత్రించడం వలన, ఏవం – ఈ విధంగా, ద్రక్ష్యసి – చూచుటకు సాధ్యమవుతుంది, నిజ హృదయస్థం దేవం – నీ హృదయంలోనే ఉన్న దేవుణ్ని
తాత్పర్యం:
గురువు పాదాలలో అపారమైన భక్తి కలిగి ఉంటే, త్వరలోనే ఈ సంసార బంధనాల నుండి విముక్తుడవుతావు. ఇంద్రియాలను నియంత్రించడం ద్వారా నీ హృదయంలోనే ఉన్న పరమాత్మను దర్శించగలవు.
|| శ్లోకం 33 ||
మూఢః కశ్చన వైయాకరణో
డుఃకృంకరణాధ్యయనధురీణః
శ్రీమచ్ఛంకర-భగవచ్ఛిష్యైః
బోధిత ఆసీచ్ఛోధిత-కరణః
పర్యాయ పదాలు:
మూఢః కశ్చన వైయాకరణో
డుఃకృంకరణాధ్యయనధురీణః
శ్రీమచ్ఛంకర-భగవచ్ఛిష్యైః
బోధిత ఆసీచ్ఛోధిత-కరణః
మూఢః – మూర్ఖుడు, కశ్చన – ఒక వైయాకరణుడు, డుఃకృంకరణ – సంస్కృత వ్యాకరణ సూత్రం, అధ్యయన ధురీణః – పఠనంలో నిమగ్నుడు, శ్రీమత్ శంకర భగవత్ శిష్యైః – శంకరాచార్య స్వామి శిష్యులు, బోధితః – బోధించబడినవాడు, శోధితకరణః – చైతన్యంతో మారినవాడు
తాత్పర్యం:
ఒక వైయాకరణుడు డుఃకృంకరణ అనే సూత్రాన్ని నేర్చుకుంటూ మూర్ఖుడిగా మునిగిపోయాడు. కానీ శ్రీ శంకరాచార్యుల శిష్యుల వల్ల అతనిలో జ్ఞానం కలిగి మారిపోయాడు.
|| శ్లోకం 34 ||
భజ గోవిందం భజ గోవిందం
గోవిందం భజ మూఢమతే
నామస్మరణాదన్యముపాయం
నహి పశ్యామో భవతరణే
పర్యాయ పదాలు:
భజ గోవిందం భజ గోవిందం
గోవిందం భజ మూఢమతే
నామస్మరణాదన్యముపాయం
నహి పశ్యామో భవతరణే
భజ – భజించు, గోవిందం – గోవిందుణ్ని, మూఢమతే – ఓ మూర్ఖుడా, నామస్మరణాత్ – నామస్మరణ తప్ప, అన్యమ్ – ఇతర, ఉపాయం – మార్గం, నహి పశ్యామః – మేము చూడలేం, భవతరణే – భవసాగరాన్ని దాటడానికి
తాత్పర్యం:
ఓ మూర్ఖుడా! నీవు గోవిందుడిని భజించు. ఈ భవసాగరాన్ని దాటేందుకు నామస్మరణ తప్ప మేము మరో మార్గాన్ని చూడలేకపోతున్నాము.

Please wait...